Over macht en onmacht

Toen ik vanochtend mijn lokale krant, de Gelderlander, opensloeg werd ik getroffen door het bericht (na andere berichten deze week) over de troepen, onze jongens, in Uruzghan. We leven ons leven, dag in dag uit. Dit soort berichten laat je weten dat er meer is dat zich afspeelt. Nu ik hier zit, na een rustige zaterdag, de kinderen in bed, midsomer murders op de tele, realiseer ik me des te meer, dat daar in hoogspanning een aantal Nederlanders een deel van hun leven doorbrengen. Het zijn er geen 300.000 zoals de Amerikanen in Irak, maar hun leven en dat van hun familie wordt op dezelfde manier overhoop gegooid. Ze lopen door de bergen, niet wetende of er die tocht een moment komt dat de kogels rond hun hoofd zullen vliegen.

Natuurlijk heeft het ook een andere kant: kameraadschap, spanning, avontuur, maar ik vraag me of dat afweegt tegen de eerder genoemde zaken.

Dit staat los van de politieke discussie over wat de beste oplossing is voor het genoemde probleem. Eigenlijk is dat in dit geval niet relevant. Of het moet de discussie zijn dat we over de hoofden van militairen heen, die niet anders dan hun taak kunnen vervullen, strategische conflicten proberen te beslechten. In mijn ogen zonder dat andere relevantere aanpakken zijn uitgeprobeerd.

De recente ontwikkelingen in Pakistan hebben weer eens bewezen hoe eenvoudig het steunen van bepaalde groepen en personen zich tegen je kan keren. Wordt Musharaf de nieuwe Saddam Hoessein?

Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaald en de internationale gemeenschap lering trekt uit het verleden. Erover schrijven lijkt soms de enige mogelijkheid om iets te doen met de onmacht die je voelt.

Advertenties

Dozen, adviezen en klimaatverandering

In de schaduw van alle aandacht voor Zetten in onze gemeente is op de raadsvergadering van 30 oktober ook nog twee andere belangwekkende besluiten genomen door de raadsleden.

Ten eerste is besloten dat de gemeente vanaf het volgend jaar een groot project start om 5000 huishoudens benaderen en hun een energiebox aan te bieden. In deze doos vinden bewoners een aantal attributen (spaarlampen, tochtstrips e.a.) waarmee zij hun woning kunnen verbeteren. Aan het verkrijgen van de box is het bezoek gekoppeld van een adviseur die aanwijzingen zal geven hoe er in het huis de energie rekening nog verder omlaag kan worden gebracht.

Daarnaast komt er begin volgend jaar extra menskracht beschikbaar om te kijken of en hoe de gemeente in 2030 een klimaatneutrale status kan krijgen. Klimaatneutraal betekent dat de gemeente vanaf dat jaar zorgt dat de hoeveelheid CO2 die in de gemeente uitstoot (netto gezien) gelijk is aan nul. De extra capaciteit komt via een initiatiefvoorstel van de raad tot stand. Het initiatief hiervoor is genomen door GroenLinks Overbetuwe.

U zult begrijpen dat GroenLinks erg blij is met deze stappen van de gemeente Overbetuwe. Mijn kinderen zullen er over 25 jaar ook blij mee zijn. Nu zijn ze nog te klein om het te beseffen, maar het begin van een veranderde mentaliteit wordt langzaam zichtbaar.

TBS kliniek op de kaart Zetten?

De gemeenteraad heeft zich in dit dossier, terecht en vanzelfsprekend, meer verdiept, dan enig ander dossier de afgelopen jaren. Vele raadsleden voelen zich persoonlijk betrokken en proberen een heldere politieke afweging te maken. Niet wonende in Zetten, vraag ik me af, wat ik mijn drie kinderen (nu 0, 4 en 5 jaar oud) straks zou vertellen als ze de weg opgaan, als ik er wel had gewoond.

De raad is niet blij met de wijze waarop het proces vanaf 2005 is verlopen, maar ziet, alles afwegende, geen manier om in te grijpen. GroenLinks heeft nog geprobeerd het voorbereidingsbesluit als mogelijkheid in te brengen, maar daarvoor was geen draagvlak te vinden. De mensen in Zetten kunnen nog in beroep te gaan tegen de bouwvergunning, maar dat wordt niet gezien als de ideale vorm van inspraak. Zelf raadslid, denk ik, dat de gemeenteraad de keuze om voor Zetten te kiezen een logische vind en het bestuur en directie inhoudelijk in staat het plan uit te voeren. Ik deel die mening. Wel onderken ik bij de bewindsvoerders enige vorm van beroepsdeformatie, met veel aandacht voor de inhoud van hun werk, en moeite met zich te verplaatsen de situatie van bewoners in Zetten en de onrust die daar heerst.

De gemeenteraad hamert dan ook vooral daar op. Gevoelens van onveiligheid moeten vertaald worden in concrete benoemde aspecten, waarvoor maatregelen moeten worden getroffen die risico’s tot een minumum terugbrengen, verder moet duidelijk worden wat er reeds zal worden gedaan en wat er nog meer kan gebeuren. Tot aan de eventuele opening in 2010 moet daar alle energie in gestoken worden. Als ergens in de gemeente burgerparticiatie nodig is dan is het op dit dossier. De betrokkenheid en inhoudelijke kennis zijn in ieder geval aanwezig bij die burgers. Zelf heb ik respect voor de wijze waarop de VVLZ opereert. Ook na de afgelopen raadsvergadering hebben zij gezamenlijk met andere raadsleden na zitten praten en bleek het nuttig om inzichten te verdiepen.

Als het om recidive gaat wil ik twee zaken de aandacht geven. In het bovenstaande is al gezegd dat de kans dat Zetten te maken krijgt met recidive na afronding van de TBS behandeling minimaal zal zijn. Er is toegezegd dat er geen resocialisatie woningen in het dorp worden gebouwd. En voor een ex-TBS is Zetten nu niet de eerste plaats zijn die in ze opkomt om ze voor de rest van hun leven te vestigen. Verder vind ik het onterecht om met verwijzing naar de recidive de hele TBS-behandeling onderuit te halen. Je moet de recidive van mensen die wel behandeld zijn, vergelijken met de situatie waarin ze niet behandeld zouden worden.

Dan een ander “hot issue” de 1100 handtekeningen. Het was beter geweest als die voorafgaande aan de vergadering (nog voor het inspreken) waren aangeboden aan de voorzitter van de vergadering Dan had dat de juiste plaats gekregen en een reactie waarop men recht had. Voor mijn gevoel, zittende in de raadszaal, kwamen de handtekeningen nu uit de lucht vallen en werden ze gedropt bij de voorzitter (de burgemeester) die ook overvallen werd. Natuurlijk had ze op dat moment de vergadering moeten schorsen en deze gebeurtenis een plek moeten geven die het verdiend. Ik kan nu alleen maar zeggen dat ik van verschillende raadsleden na de vergadering heb gehoord dat ze, net als ik, onder de indruk waren van het aantal en de inspanning om ze te verzamelen. Het onderwerp van de vraagstelling was natuurlijk niet gericht tegen de TBS Kliniek, maar vroeg om meer tijd en inspraak. Zoals ook uit de kranten vanochtend bleek vond GroenLinks, hoewel wij de inhoud grotendeels onderschrijven, het onnodig om deze gemiste kans achteraf te corrigeren middels een brief van de raad aan de bevolking.

Toevoeging 23.31 uur: na te zijn aangesproken om het ontbreken van kennis rondom het aanbieden van de petitie, die goed gecommuniceerd blijkt en voorbesproken met de raadsgriffier:

Ik heb niet willen zeggen dat de aanbieders van de petitie een foute aanpak hadden en heb slechts beschreven hoe het op mij overkwam. Uit niets bleek (in de raad) dat het ging om iets dat van te voren bekend was.

Gezien jullie referenties moet ik beamen dat ik het zelf had kunnen weten, maar misschien mag ik als verdediging aangeven dat iets dat voor jullie het belangrijkste is van de wereld, voor ons slechts één van de vele aandachtpunten is.

Als de burgemeester inderdaad wist van de petitie en gezien het feit dat de griffier erbij betrokken was mag ik daarvan uitgaan, vind ik haar reactie op dit punt onder de maat en getuigen van een gebrek aan inlevingsvermogen en gevoel voor momentum. Dit als toevoeging op mijn eerdere reactie

%d bloggers liken dit: