In Memoriam: Ikariam

Ikariam was speels, grootsaardig en geweldig. We beleefden samen vele spannende uren. Soms hadden we ruzie, dan gebeurden de dingen niet zoals ik ze bedacht had, of waren er spelbrekers. Soms was onze saamhorigheid groot. We deelden lief en leed. Ikariam stelde hoge eisen. Wilde eigenlijk altijd bij je zijn en andersom.  Ook als je ergens anders was, was hij in gedachten bij je. Wat zou hij doen,  was hij onder vrienden of alleen. Was het gezellig of waren ze aan het strijden? Hele zondagen brachten we samen door bij mooi weer of bij regen. En ook onze avonden waren vaak samen gevuld. Soms namen we pas ’s ochtends om vier uur afscheid.  De gezelligheid werd verhoogd met een hapje en een drankje.  Ikariam stelde eisen aan onze relatie. In het begin weinig, maar later steeds meer.

Ik maakte mezelf wijs dat dat wel kon, het was leuker om de tijd samen met Ikariam door te brengen dan voor de televisie. Mijn gezin, mijn kinderen, mijn werk en mijn hobbies lijden er toch niet onder? Ik had een goede vriend ontmoet en die wilde ik beter leren kennen. Die goede vriend bracht een vriendenkring met zich mee met allemaal gezellige en interessante mensen. Ik leerde van hen dingen die ik anders nooit van mijn leven had geleerd.

Zo was daar Ladyhawk, ze intrigeerde me al van het begin, toen ze op afstand bleef, later kwam ze dichterbij, heel dichtbij. Verder had je Andromeda een bijzondere dame, gevoelig en recht door zee. Je had Kishan een jonge vechtersbaas. Hij was fel en een stijfkop, je kon veel met hem lachen.  Gil was de charmeur, bereid om tot het uiterste te gaan voor zijn doel. Bij binnenkomst stelde hij direct voorwaarden. En zo waren er nog tientallen anderen, die we kortstondig of langer in onze armen sloten.

Gisteren hebben Ikariam en ik afscheid genomen. Onze wegen scheiden zich. Ik heb de knop van het spel om gezet. Eén voor één al mijn accounts gedelete. de testserver, Gamma, Beta en tenslotte degene die me het meest aan mijn hart ging, Delta. De aanleiding was banaal, maar het zou later toch gebeurd zijn.  Het was een opluchting.

Een stad in Ikariam

Een stad in Ikariam

Ik mis het niet dat ik ’s avonds de wijnvoorraden in mijn steden op orde moet brengen, ik mis het niet dat ik ’s ochtends om 6.45 moest checken of mijn stadbewoners nog door vijandige troepen waren aangevallen. Ik mis het systematisch uitzenden van mijn vloot naar andere steden niet. Ik mis het niet om de geplunderde goederen weer te gebruiken om mijn steden verder uit te bouwen.

De mensen met wie ik er samen doelen nastreefde mis ik wel. Ze zijn verbonden met het spel en maakten de afgelopen zes maanden deel uit van mijn leven. De meesten waren tussen de 25 en 45 net als ik, met hier en daar een verdwaalde puber, althans in onze alliantie. Via een chatomgeving beraamden we onze plannen en deelden soms lief en leed.  Het spel niet meer spelen betekent afscheid nemen van de meesten van hen. Ik heb hen denk ik achter gelaten in verwarring. Maar een breuk met deze vriend kan  alleen op een harde manier, althans voor mij. Resoluut en zonder aarzeling, op je tanden bijtend en slikkend. Ik hoop dat ze dat begrijpen.

En dus ontstaat er weer ruimte, kan ik weer ademen, een ervaring rijker zonder dat ik een illusie armer ben geworden. Ik weet niet of je het een verslaving mag noemen. Wat in ieder geval aan de hand was dat het meer invloed nam op mijn leven dan ik wilde. En dat is nu gestopt. Dat was noodzakelijk.

Whatever you win, whatever you loose, voor oude en nieuwe geesten, lichtwerkers, voetbalfans, mensen uit Suriname, astrologen en iedereen die nog dagelijks plezier beleeft in Ikariam:

Lekcim is dood, leve Lekcim.

Advertenties
%d bloggers liken dit: