Baas boven baas

out of the boxMet mijn moeder kan ik een goed gesprek voeren. Een paar weken geleden nog op mijn verjaardag n.a.v. de pietendiscussie. Ze sloot af: “Een witte man kan net zo goed de knecht van Sinterklaas zijn”. Voor mijzelf is de baas/knecht issue een vergelijkbare discussie als zwart/wit discussie. In mijn huidige werkomgeving merk ik dat er steeds minder sprake is van een hiërarchische structuur. Bij de overheidsorganisatie waar ik mijn inkomen krijg, werken we in steeds wisselende teams die samen een onderwerp bij de horens pakken om dat tot een succesvol resultaat te brengen.

Vorige week, op de verjaardag van mijn dochter, geeft mijn moeder aan dat ze zich afvraagt of mijn kijk op de wereld de juiste is en of het niet een vernislaagje over de werkelijkheid is. Op de tv heeft ze een campagne gezien die de Bazen van Nederland oproept collega’s met karakter in dienst te nemen. Werknemers met karakter zijn mensen met een psychische stoornis, op de website ook wel omschreven als mensen met bagage: “De grootste eyeopener voor mij is dat iemand met bagage iets kan toevoegen aan onze organisatie”.

Bij een dergelijke campagne gaan bij mij aan alle kanten de alarmbellen rinkelen. Zeker als de baas in kwestie aangeeft: “op zo’n moment sta je effe stil bij dingen die je normaal gesproken niet zou doen.”

Natuurlijk ik sta achter het doel van de campagne om mensen met een psychische stoornis weer te laten deelnemen aan een belangrijk deel van onze samenleving: het arbeidsproces.  Het hebben van werk is nog steeds één van de makkelijkste manieren om een zinvolle invulling aan je leven te geven. Of de campagne de juiste mensen (“bazen van nederland”) op de juiste toon aanspreekt is een heel andere vraag. De campagne geeft aan dat net als in het onderwijs ook bij organisaties en bedrijven het gemiddelde de norm is, en de uitzondering lastig. Voor de persoonlijke situatie waarin iemand verkeerd is te weinig oog. Mensen die ziek zijn zetten we op de bank om daar te herstellen tot ze weer kunnen deelnemen. Echte aandacht voor menselijke maat en waarde en werkelijke interesse schieten tekort.

Op scholen is het concept “passend onderwijs” geïntroduceerd. Passend onderwijs wil zorgen dat onderwijs leerlingen uitdaagt, uitgaat van hun mogelijkheden en rekening houdt met hun beperking. Kritiek van onder andere de Raad van State richtte zich erop dat dit soort idealen vaak vanuit een bezuinigingsdrift worden geïntroduceerd en niet gepaard gaan met bijbehorende financiën. Zo wordt geconstateerd dat een groot deel van het extra budget opgaat aan “voorzieningen voor hoogbegaafden”. En zo zie je dat zelfs samen naar school uitgaat van de norm van het gemiddelde, op het vlak van de intelligentie. Niet echt intelligent, zou mijn commentaar zijn.

Tussen de middag was ik op basisschool de Vallei in Elst. Sinds 1 augustus is De vallei een erkende en bekostigde school voor democratische onderwijs. Nu zijn ze nog gevestigd in het gebouw nabij station Elst waar ook BSO “Het Strand” gevonden kan worden. Na de zomer zullen ze verhuizen richting Driel zo is nu de bedoeling om daar de komende vier jaar aan te tonen dat ze van toegevoegde waarde zijn in het onderwijslandschap in Overbetuwe. Met 99 leerlingen het leerlingvolgsysteem zijn ze aardig op weg.

De directeur Maaike van Maurik weet treffend te verwoorden wat belangrijk is:

De school gaat uit van de vaardigheden en interesses van de kinderen. Vandaag, in de week voor de vakantie, zij ze bezig met het maken van een planning voor de nieuwe periode. Kinderen wordt gevraagd wat ze gaan doen en willen cubiclesbereiken. Op de schoolvergaderingen worden door leerlingen en leerkrachten voorstellen ingediend over bijvoorbeeld de opzet en de uitgaven t.b.v. het Kerstfeest. Dit jaar zal er naar alle waarschijnlijkheid een rookmachine aanwezig zijn is mij ingefluisterd. In wisselende teams werken ze samen om een onderwerp tot een goed resultaat te brengen.

Het lijkt mijn werk wel. Weg kaders, weg normdenken. Kijken naar mogelijkheden, wat kan je zelf, waar heb je hulp bij nodig. Doorontwikkelen waar je goed in bent, bijschaven wat je minder goed kan, als dat écht nodig is. Soms ziet een werkomgeving er nog uit als een klassiek klaslokaal (zie hiernaast). De meeste werkgevers zien in dat dat niet (meer) werkt. Nu de minister, baas van het onderwijs, nog. Of zijn wij dat toch met zijn allen? Met mijn moeder moet ik er nog eens goed over doorpraten.

Wonen in Overbetuwe

Hoe is dat: wonen in Overbetuwe? Waarschijnlijk kijkt u vreemd op bij deze vraag. U woont immers in Elst, Heteren, Zetten of in één van die andere dorpen die onze gemeente telt. Kent u ze allemaal?

Na vier jaar gemeenteraad lukt het mij aardig. Toch blijft het lastig om over al die kernen heen in Overbetuwe de juiste besluiten te nemen. In Heteren een dorpshart, liefst met Lidl, Zetten een sporthal, Valburg een multi- functioneel centrum, Oosterhout een culturhüs en in Elst een mooi centrum. En er staan meer nuttige zaken op die lijst.

Tegelijkertijd moet de gemeente de komende jaren fors bezuinigen. De landelijke overheid dwingt ons om vanaf 2012 ieder jaar opnieuw 5 miljoen euro minder uit te geven. Een heel bedrag. Ongeveer de jaarlasten die je kwijt bent bij het bouwen van drie gemeentehuizen. Waar halen we dat geld vandaan?

Wat GroenLinks betreft kijken we eerst naar een efficiëntere werkwijze in dat gemeentehuis: kan het anders? Een aantal grote investeringen (zoals een extra tunnel bij het spoor) in Elst stellen we ter discussie. Minder investeren in nieuw beleid helpt ook. Daarna willen we pas naar een verhoging van de OZB kijken.

We willen namelijk niet dat ouderen, gehandicapten of jongeren de dupe van bezuinigingen worden, dat de verenigingen de tol gaan betalen of dat het sociale vangnet verslechtert. Dan liever een tandje erbij voor degenen die dat dragen kunnen.

Elf dorpen heeft Overbetuwe: Oosterhout, Slijk-Ewijk, Valburg, Herveld, Andelst, Zetten, Hemmen, Randwijk, Heteren, Driel en Elst. Een stem voor GroenLinks is kiezen vóór alle dorpen en vóór alle mensen die er wonen. Misschien wel de beste keuze op 3 maart.

Ik woon met plezier in Overbetuwe, mijn drie dochters hebben het er prettig op school. Mijn inzet is dat dát zo blijft.

Groen Werkt: overbetuwe.groenlinks.nl

(eerder verschenen in gemeentenieuws)

Mensen, een dorp, de stad

Vanavond ben ik onderweg. Terwijl de financiële wereld langzaam aftakelt en mensen in Nederland zich afvragen wat de toekomst gaat brengen ben ik op weg naar één van de kernen van onze gemeente. Vanuit Elst begeef ik me in de auto via een pas aangelegde brede uitvalsweg. Halverwege houdt die brede weg op, om via een normale straat uit te komen in een dorpje in de schaduw van het verrijzende Schuijtgraaf.

De dorpsraad van Driel heeft de politieke partijen uitgenodigd om kennis te maken met de vernieuwde dorpsraad en de nieuwe aanpak die zij voorstaan. Doel is om de vorige dorpsraad, die meer weerstand dan applaus in het dorp opriep, te doen vergeten. Aan het eind van de avond denk ik dat ze dat gaat lukken.

Er zijn meer politieke partijen die aan de oproep van de dorpsraad gehoor hebben gegeven en er hetzelfde belang aan hechten als GroenLinks. Naast mijzelf is er iemand van D66 aanwezig. Ja, er is tegelijkertijd een belangrijke commissie vergadering en ja we hebben al veel bijeenkomsten in onze agenda’s staan en het is ook zeker zo dat als met de griffie was afgestemd een andere avond was gekozen. De vraag is echter of dit alles voldoende is om gemotiveerde groep inwoners terzijde te schuiven.

Ondanks of misschien wel dankzij de afwezigheid van vele anderen heb ik een waardevolle en plezierige avond. Er is in de dorpsraad veel behoefte om meer context te krijgen. Wat is hun rol, wat is de rol van de raad, hoe lopen besluitvormingstrajecten en hoe kunnen ze die beïnvloeden? Het zijn een paar van de vragen die naar voren komen.

Er komen ook belangrijke inhoudelijke punten aan de orde. De bevolking van Heteren vergrijst. Tegelijkertijd is er weinig woningbouw voor deze doelgroep. Dit zorgt ervoor dat ze in hun bestaande woning blijven wonen, het gemiddelde aantal bewoners van een huis dus daalt en de bevolking in kernen terugloopt.

De dorpsraad maakt zich ook zorgen over het behoud van de identiteit van het dorp, zijn positionering t.o.v. Schuytgraaf. Bouwen in de groenzone zou de overgang doen verwateren. Er is enige argwaan t.a.v de gemeente Arnhem.

De N837 komt aan bod en de noodzaak te voorkomen dat een deel van de bevolking wordt afgesloten van Driel. Er is een tweede landbouwsluis noodzakelijk.

Bussen in de dorpstraat zorgen voor een betere bereikbaarheid, maar tegelijkertijd een issue m.b.t. de veiligheid. Dat wordt nog eens versterkt doordat ze samen met schoolkinderen over dezelfde smalle weg richting Elst rijden als waarover ik ben komen aanrijden.

Naast de inhoud bespreken we op bovenstaande punten wie de verantwoordelijkheden zijn op dit soort dossiers, waar invloed moet worden aangewend en op welke momenten. Ik hoor mezelf zaken uitleggen en vind dat eigenlijk best wel verhelderend, voor mijzelf. 🙂

De nieuwe dorpsraad in Driel is nu drie maanden actief. Men is bezig draagvlak te creëren onder de bevolking en weet inmiddels dat het moeilijk is burgers in beweging te brengen (tot het schoonhouden van hun eigen dorp). Vanuit het draagvlak verkent men de wegen om macht te verkrijgen, invloed aan te wenden. Als men er in slaagt hun successen te vieren en verbittering door tegenslagen te voorkomen, gaat dat lukken. Ik heb er vertrouwen in.

Ik rijd terug naar Elst, via dezelfde weg, ik kijk er naar met andere ogen. Weet meer, ben wijzer. Altijd weer een prettig bijeffect van het luisteren naar mensen. Ik parkeer de auto op de oprit en hoor nog net het laatste staartje van het nieuws. New York is met vijf procent in de min gesloten. Ook belangrijk, maar van een heel andere orde.

%d bloggers liken dit: