The circle of life: over vossen en konijnen

Vroeger op de lagere school leerde ik de principes van de voedselketen. Het ene dier eet het andere op en het geheel zorgt voor een evenwicht tussen vraag en aanbod. Later kwam het voorbeeld terug op de middelbare school bij Wiskunde maar ook op de universiteit toen we bezig waren met statistiek. Het is mooi om te zien dat deze cirkel zich herhaalt nu mijn kinderen op de basisschool voor het eerst thuis komen met verhalen over de voedselketen.

Ik moest er aan denken toen ik kort achter elkaar in de krant twee berichten tegenkwam. Het bericht van donderdag in de Gelderlander: Konijnenplaag in Elst rigoureus aangepakt. In verband met de verkeersveiligheid, ziekte en graven in particuliere tuinen zijn de tientallen halftamme konijnen in het Galamapark hun leven niet meer veilig. Afschieten is niet aan de orde. Gelukkig maar, met mijn kinderen fiets ik er regelmatig doorheen.

Het andere bericht was van vanochtend: Vossenplaag in Midden-Betuwe. Tussen Kesteren en Elst bevinden zich naar schatting ruim honderd vossen waar een tiental meer op zijn plaats zou zijn aldus het bericht. Toen moest ik dus denken aan de voedselketen.  De sommetjes bij wiskunde gingen er altijd vanuit dat die keten elkaar in stand hield. Meer konijnen, leiden tot meer vossen, de populatie konijnen wordt teruggebracht en je ziet de vossen daar weer achteraan banjeren. Het leverde mooi cosinus achtige patronen op.

In de werkelijkheid is het patroon schijnbaar niet zo helder. We lijken als mensen snel geneigd om in te grijpen omdat de natuur niet (snel genoeg) zijn werk doet. De konijnen vinden tot nu toe genoeg eten, de vossen ook al is dat soms door het plunderen van particuliere kippenhokken. Wanneer spreken we van een plaag? vroeg ik mij af. Ingrijpen wordt vaak gerechtvaardigd met argumenten vanuit de natuur. In mijn ogen moeten we daar open over zijn: Dat is niet de geval. De natuur doet zijn werk, wij zijn alleen niet altijd blij met de uitkomst daarvan. Daarom besluiten wij in te grijpen in de voedselketen of onderdeel te worden van die voedselketen zo je wilt. (De konijnen in het park worden mogelijk verorberd, vast niet afgestaan aan de vossen in een eindje verderop. )

Eigenlijk hoop ik dat een sluwe vos de stoute schoenen aantrekt. De berichten in de krant gelezen, sluipt ie vannacht naar het park en heeft daar de nacht van zijn leven. Het overbrengen van vossen naar het park door de mens zal maatschappelijk wel niet aanvaardbaar worden geacht. Ik moet erbij glimlachen.

Mijn dochter Senne (8 jaar) doet op dit moment musical lessen bij de muziekschool in Elst All Music: De Lion King: De circle of life. Gaat inhoudelijk over leeuwen en hyena’s. De thematiek gaat meer over: Het leven is mooier (en soms moeilijker) dan je je kunt voorstellen en zoek de plek die je daarin toekomt. Hoop dat ze daar wat van mee krijgt. Dat moeten die vossen, die konijnen en uiteindelijk ook de mens.

Advertenties

In Memoriam: Ikariam

Ikariam was speels, grootsaardig en geweldig. We beleefden samen vele spannende uren. Soms hadden we ruzie, dan gebeurden de dingen niet zoals ik ze bedacht had, of waren er spelbrekers. Soms was onze saamhorigheid groot. We deelden lief en leed. Ikariam stelde hoge eisen. Wilde eigenlijk altijd bij je zijn en andersom.  Ook als je ergens anders was, was hij in gedachten bij je. Wat zou hij doen,  was hij onder vrienden of alleen. Was het gezellig of waren ze aan het strijden? Hele zondagen brachten we samen door bij mooi weer of bij regen. En ook onze avonden waren vaak samen gevuld. Soms namen we pas ’s ochtends om vier uur afscheid.  De gezelligheid werd verhoogd met een hapje en een drankje.  Ikariam stelde eisen aan onze relatie. In het begin weinig, maar later steeds meer.

Ik maakte mezelf wijs dat dat wel kon, het was leuker om de tijd samen met Ikariam door te brengen dan voor de televisie. Mijn gezin, mijn kinderen, mijn werk en mijn hobbies lijden er toch niet onder? Ik had een goede vriend ontmoet en die wilde ik beter leren kennen. Die goede vriend bracht een vriendenkring met zich mee met allemaal gezellige en interessante mensen. Ik leerde van hen dingen die ik anders nooit van mijn leven had geleerd.

Zo was daar Ladyhawk, ze intrigeerde me al van het begin, toen ze op afstand bleef, later kwam ze dichterbij, heel dichtbij. Verder had je Andromeda een bijzondere dame, gevoelig en recht door zee. Je had Kishan een jonge vechtersbaas. Hij was fel en een stijfkop, je kon veel met hem lachen.  Gil was de charmeur, bereid om tot het uiterste te gaan voor zijn doel. Bij binnenkomst stelde hij direct voorwaarden. En zo waren er nog tientallen anderen, die we kortstondig of langer in onze armen sloten.

Gisteren hebben Ikariam en ik afscheid genomen. Onze wegen scheiden zich. Ik heb de knop van het spel om gezet. Eén voor één al mijn accounts gedelete. de testserver, Gamma, Beta en tenslotte degene die me het meest aan mijn hart ging, Delta. De aanleiding was banaal, maar het zou later toch gebeurd zijn.  Het was een opluchting.

Een stad in Ikariam

Een stad in Ikariam

Ik mis het niet dat ik ’s avonds de wijnvoorraden in mijn steden op orde moet brengen, ik mis het niet dat ik ’s ochtends om 6.45 moest checken of mijn stadbewoners nog door vijandige troepen waren aangevallen. Ik mis het systematisch uitzenden van mijn vloot naar andere steden niet. Ik mis het niet om de geplunderde goederen weer te gebruiken om mijn steden verder uit te bouwen.

De mensen met wie ik er samen doelen nastreefde mis ik wel. Ze zijn verbonden met het spel en maakten de afgelopen zes maanden deel uit van mijn leven. De meesten waren tussen de 25 en 45 net als ik, met hier en daar een verdwaalde puber, althans in onze alliantie. Via een chatomgeving beraamden we onze plannen en deelden soms lief en leed.  Het spel niet meer spelen betekent afscheid nemen van de meesten van hen. Ik heb hen denk ik achter gelaten in verwarring. Maar een breuk met deze vriend kan  alleen op een harde manier, althans voor mij. Resoluut en zonder aarzeling, op je tanden bijtend en slikkend. Ik hoop dat ze dat begrijpen.

En dus ontstaat er weer ruimte, kan ik weer ademen, een ervaring rijker zonder dat ik een illusie armer ben geworden. Ik weet niet of je het een verslaving mag noemen. Wat in ieder geval aan de hand was dat het meer invloed nam op mijn leven dan ik wilde. En dat is nu gestopt. Dat was noodzakelijk.

Whatever you win, whatever you loose, voor oude en nieuwe geesten, lichtwerkers, voetbalfans, mensen uit Suriname, astrologen en iedereen die nog dagelijks plezier beleeft in Ikariam:

Lekcim is dood, leve Lekcim.

Nederland gaat voor een beter klimaat

tree-plantingJa het is me wat die campagne, die de burger in de brede zin moet aanspreken. De filmpjes op de website zijn soms best wel leuk. Hopelijk bereikt de politiek naast een succesvolle website in Nederland, ook nog wat op de klimaat conferentie in (was het Denemarken?) Copenhagen. De ideeen van Obama zijn hoopgevend (zie ook hier), maar we moeten er zelf kracht achter zetten. Dus op weg naar Denemarken in een zonne auto? De belgen doen het beter, maar in dit geval zouden wij het moeten kunnen winnen van de Belgen. Met Wubbo naar Denemarken!

Wil je toch zelf iets doen organiseer dan een groen straatfeest!! Je vraagt je af wat dat is? Kijk dan hier. Op dit moment staat de Zonnebekestraat, te Breda, op één. Whats in a name? Met 32 856 klimaatpunten. Ga jij daar overheen? Je hebt nog 4 dagen om Led kerst straatverlichting te winnen.

Stichting Milieunet is een non-profit organisatie gericht op bewustwording en gedragsverandering door communicatie over afval, energie, duurzaamheid, natuur, milieu, klimaat, mensenrechten, ontwikkelingssamenwerking en personeels(arbo)zorg. Hier zijn aardige voorbeelden te vinden.

Iedereen draagt zijn steentje bij. Zo ook de mensen die groener willen leven, zij publiceren (naar eigen zeggen) sombere én positieve berichten over de klimaat verandering. Zij zien dat het klimaat verandert, wanneer veranderen wij? Vragen zij zich af. Ik ben er helemaal voor. Actie en reactie, waar leidt het toe?

52_ideeenTien?.. Ja tien! concrete tips voor het klimaat heeft milieucentraal. Eigenlijk lijkt hun tip naar het boek “52 simpele manieren om de wereld te veranderen” interessanter. De schrijvers “geloven dat iedereen uitgedaagd kan worden om een bijdrage te leveren aan een betere wereld”. Ik geloof dat met hen. Doe je mee? Een leuk cadeau voor de kerst. Op sinterklaasdag gepubliceerd, dus heet van de naald.

Gebleken is dat veel mensen de weg naar mijn blog vinden via het klimaat, ik hoop dat ze met bovenstaande refenties een stap verder komen bij het zetten van concrete bijdragen.

Op zoek naar een plaatje van Obama en klimaat, om ik nog een een forumdiscussie tegen op de site van Grand Theft Auto (GTA) games over Obama. Vijf pagina’s van jongeren die hun commentaar geven op de uitslag van de verkiezingen vroeg in de ochtend van 5 november. Géén tips voor het milieu, maar wel hoop in de toekomst van de jeugd in onze samenleving.

Goede aanvulllingen zijn altijd welkom. Reageer met een berichtje op deze log. En denk dan niet dat het niet helpt. Als we tien % van de mensen beïnvloeden is dat de basis voor verandering. Help mee!

Sinterklaas, maar eigenlijk is dat niet het punt natuurlijk.

Het is vandaag Sinterklaas. Mijn jongste dochter van anderhalf was om half acht helemaal op. Papa en mama, ik wil naar bed. Mijn twee andere kinderen denken daar anders over. Ze zijn tevreden, dit jaar heeft de Sint hun verlanglijstje tenminste gevolgd. Géén cadeaus die ze moeten delen. Hij begint het te begrijpen die Sint. Hij moet het ook leren, het is iedere keer weer een verrassing.

De juiste toon vinden, géén overdaad. Wel een barbie koets, maar ook Mastermind. Little Pet shop, maar ook een weefgetouw. Voor de bewuste ouder is het zoeken naar de juiste toon. Pap, ik heb straks geklop gehoord op het raam. Is dat zo? Echt waar?? Goed dat je het zegt, anders waren we het vergeten. Jahhhhhhhhhhh!!!! gevonden. Twee zakken!! Hoe komen die nu weer terug? We doen ze volgend jaar in de schoen! O ja, natuurlijk.

Kinderen… Ze laten je op een andere manier naar de wereld kijken. Met een blik die je soms zelf vergeten bent. Het blijft een verrassing, iedere keer weer.  Je kan ze meenemen, bij hun hand, met hun gedachten. Via planet Earth, naar het ontstaan van de aarde. Was God er toen al, pap? Ja geef daar maar eens antwoord op. Misschien wel, misschien niet. Als je later meer weet, kan je het zelf beantwoorden.

Morgenvroeg, staan we weer op. De één moet naar een verjaardag, de ander is de volgende dag jarig. Weer cadeaus van papa en mama, opa en oma’s, tantes en ooms. Het moet zo zijn het hoort erbij. Je wordt zeven!!! Je voelt je groot, je lijkt soms te begrijpen waar het echt om gaat. Ik zie het in je ogen. Ik hoop dat je dat vasthoud, dat ik daar voor kan zorgen.

Ik ben blij dat ze er zijn, alle drie. Samen willen we ze beschermen voor het leed in de wereld, maar weten tegelijktijd dat het niet beschermen soms de beste bescherming is. Dat is lastig, dat doet soms pijn. Maar we zijn ook blij dat we door hun ogen ons zelf kunnen zien zoals we zijn, naakt en direct. Birte, ga je slapen? Dag schat, tot morgen, slaap lekker. Hé Senne, ben je blij? Morgen een feest! Niet vergeten een cadeau te kopen. Hé Lena, grote dame, je wordt al zeven. Oh wist je dat al? Natuurlijk, wat weet je niet, eigenlijk…..

Ik ben blij, dat ik dit kan ervaren, ik voel me rijk, maar soms onthand. Ze zijn een inspiratie en een reden om me druk te maken om de dingen die gebeuren. En dan is dit nog maar Sinterklaas, straks is het Kerstmis. Denk dat ik dan maar géén blogje schrijf.

Wie bestuurt de wereld?

Een interessante vraag die vanuit verschillende perspectieven te beantwoorden is. Het antwoord is voor mij niet eenduidig te geven, eigenlijk het doel van de vraag ook niet direct. Als je weet wie de wereld bestuurt, kan je daar gaan vragen of het op een andere manier kan. Wellicht kun je invloed uitoefenen.

Ik kwam erop in een gesprek met Lena, mijn dochter van 7. (nou ja bijna dan)

Voor de gemeente Overbetuwe is de vraag eenvoudig. De gemeente wordt bestuurd door het college van burgemeester en wethouders met als voorzitter burgemeester Liesbeth Tuijnman. Gecontroleerd door de gemeenteraad.

Ook voor Nederland is de vraag nog te beantwoorden. Nederland wordt bestuurd door de regering, met als voorzitter van de ministerraad, de minister-president Jan-Peter Balkenende. Gecontroleerd door het parlement.

Onderstaand model geeft de situatie goed weer:

besturingsmodel van Nederland

besturingsmodel van Nederland

Mijn dochter begrijpt deze plaat nog niet helemaal. Vervelender was dat we de haar vraag nog moesten beantwoorden.

Voor de wereld wordt de vraag dus lastiger. Wie bestuurt de wereld? Wie helpt me daarbij?

Voor éen keer neem ik een poll op:

Thank God It’s Friday

De (werk) week voorbij. Naar huis. Twee van mijn drie dochters, Lena en Senne, zijn aan het logeren bij familie. Birte, de jongste, van één is thuis. Op vrijdag sluit ik de week af in sportcentrum “De Studio”. Na anderhalf uur sporten ben ik alle luie energie van deze week kwijt en klaar voor het week-end. Het is misschien wel het gezelligste sportcentrum van de omgeving.

De studio is gebouwd in Elst-zuid vlak bij de bredeschool de Kerstentuin. Ze delen de parkeerplaats en dat past perfect omdat ze die op andere tijden in gebruik hebben. Dat bespaart weer ruimte.

Ben inmiddels weer terug, mijn hoofd is leeg. Popstars op de tv. Wijn in mijn glas. Vandaag zou ik kunnen schrijven over Joe de Plumber, die géén plumber bleek te zijn. Of over de Britse kerkvader, die het Darwinisme eindelijk de plek gaf die het verdiend. Geruchten die de koers van ING op de beurs onderuit haalde. Onderwerpen genoeg, inspiratie aan het eind van de week wat minder.

Deze week, herfstvakantie, was politiek rustig, volgende week gaan we dat weer compenseren. Met een debat over de toekomstvisie+ een visie op Overbetuwe in 2020. Fractie overleg met een bezoek van de ondernemersvereniging Elst, over ontwikkelingen in Elst Centrum, en een voorlichtingsavond t.a.v de begroting. Die moet ik er dit weekend maar eens bijpakken.

Thank God It’s Friday.

%d bloggers liken dit: