Avondklok: Prinsenhof revisited

Daar zijn ze dan, zo’n vijftien jongeren. In de leeftijd van 14 tot 18 jaar. Sommigen werken anderen zitten nog op school. Ik zag ze al staan toen ik daar rond 20.00 uur aan kwam fietsen. In het donker ziet het er anders uit dan overdag. Eigenlijk is het knusser. Je bent je niet bewust van de grote open ruimte om je heen. Ik ben benieuwd wat ze me te zeggen hebben.

Hangjongeren (niet in Elst)

Hangjongeren (niet in Elst)

Het zijn jongens én meisjes. 90% van autochtone afkomst. De één komt langs na afloop van zijn werk bij de supermarkt, de andere komt met een vriend, voordat ze de nachtdienst bij Heinz ingaan. Ze komen uit Elst, maar een flink deel ook van daarbuiten. Ze zoeken een plek om te hangen en zijn neergestreken op de Prinsenhof.

Ze zijn aardig, spreken je aan met meneer. Praten erover of ik dit voor mijn werk doe, zijn wat verbaast als ik aangeef dat ik er ook niet had kunnen zijn. Zijn vooral geinteresseerd in wat ik verdien en waar ik werk. Het blijkt dat ze de beperkingen van hun eigen bestaan duidelijk ervaren.

Vandaag hebben ze allemaal een ID bij zich, vorige week heeft de politie een aantal jongeren meegenomen omdat ze géén ID bij zich hadden. Het blauwe bordje uit mijn voirge blog kennen zich niet, en naar 15 minuten lopen twee van hen naar het hek achter het doel, om het met eigen ogen te zien.

De discussie kennen ze niet, ze weten nauwelijks dat hier iets speelt. Sommigen zijn in het verleden wel tot na 22.00 uur geweest, maar de meesten geven aan dan alweer lang op huis aan gaan. Ze hebben best wel eens een keer met de buurt te maken gehad. Een bal die verkeerd terecht kwam. etc Het alternatief, het jongerencentrum van Elst OJC de uitvlucht kennen sommigen uit eigen ervaring. Men vindt het te saai en het publiek te oud.

Nadat ik een tijdje ben geweest is het hekje waar men normaal op zit, niet meer zo aantrekkelijk. De bups zoekt een plekje uit een eindje verder op. Ze zijn niet gekomen om met een raadslid te praten. Het blijft soms moeilijk om in te schatten of ze je iets wijs proberen te maken. Maar over het algemeen heb ik respect getoond en respect ontvangen. Een prettige ontmoeting.

Meer blauwe bordjes in Elst is in ieder geval niet de oplossingsrichting, het is eerder symptoom bestrijding, soms kan dat nuttig zijn. Nu zal het vooral een aanleiding zijn voor buurtbewoners om 1 minuut over tien de telefoon te pakken en de politie in te schakelen, de confrontatie wordt groter. Het zou helpen als mensen elkaar vaker opzochten. De jongeren blijven nu vooral een groep, waarvan men niet weet wat ze uitspoken, ze produceren geluid en daarmee vooral in zomermaanden overlast.

Advertenties

Laren in Gelderland.

Op een voorlichtingsbijeenkomst over de begroting van Overbetuwe leerde ik vanavond dat Overbetuwe het Laren van Gelderland is. We hebben per hoofd van de bevolking de grootste reserve van alle gemeenten in Gelderland. Is dat iets om trots op te zijn vraag ik me af. Of betekent het misschien dat we nog heel wat achterstallig onderhoud voor de boeg hebben? Wat is dat voor een gemeente?

Voor de gemakzuchtige, niet te veel eisende, burger is Overbetuwe een uitstekende gemeente. In het onderwijs wordt tegenwoordig gewerkt met profielen. Er zijn vier profielen om te kiezen. Het profiel “economie en maatschappij” past prima bij de Overbetuwe. Het wordt gekozen als je eigenlijk niet weet wat je moet kiezen, maar toch een goede basis wilt hebben. En begrijp me niet verkeerd, jongeren, die dit kiezen komen over het algemeen prima terecht in de maatschappij. “cultuur en maatschappij” komt hier minder tot zijn recht. Alleen leerlingen die een bewuste keuze maken voor dat profiel zullen het ook succesvol afronden. Cultuur is nog een ondergeschoven kindje in Overbetuwe. De twee andere “hardere” richtingen in het onderwijs zijn in deze metafoor niet aan Overbetuwe besteed. Zo’n gemeente dus.

Overbetuwe kan geschetst worden als een gemeente die doet wat ze moet doen, gericht op fysieke groei en op gezinnen met een modaal inkomen en daarboven. Sterke focus op de harde infrastructtuur i.p.v de sociale infrastructuur. Een pragmatische instelling met een raad waar men elkaar nauwelijks aanspreekt op verantwoordelijkheden en politieke visie. We willen toch allemaal hetzelfde? Vanaf 2011 zetten we zo’n 4 miljoen van onze reserve in om structureel zo’n 100.000 euro vrij te maken. Deze actie meegenomen loopt onze reserve de komende vier jaar op met 6 miljoen euro. Onze begroting is zo’n 70 miljoen. Zo’n gemeente dus.

Het gaat om een begroting waar de hondenbelasting voor de tweede keer op een rij niet verhoogd gaat worden. Vorig jaar werd er eigenlijk een verlaging voorgesteld van 9% om de opbrengsten in lijn te houden met de uitgaven. Met steun van GroenLinks werd ervoor gekozen de verlaging niet door te voeren en het beleid te intensiveren. Met als gevolg dat hondenbezitters het komend jaar, naast een energiebox in aanmerking komen voor een hondenbox, waarin alle benodigdheden aanwezig zijn om een hond op een verantwoorde wijze uit te laten. De eerste burger die op de bon wordt gezet omdat zijn hond op ongeoorloofde wijze zijn behoefte doet, moet nog te voorschijn komen. Zo’n gemeente dus.

De Betuwse klei zit in de aderen van de gemeente. Met de groei richting 50.000 inwoners voor ogen, in een economisch tijdsgewricht waar het onduidelijk is hoe de radartjes gaan lopen geeft dat ook kansen.  Weggedrukt moeten tussen Arnhem en Nijmegen kunnen we kiezen welke lijn we willen. Goffert of Gelredome. Rijn of Waal. provinciale decadentie of decadent provincialisme. Maar we hebben ook de stadregio Arnhem-Nijmegen, de hogeschool Arnhem én Nijmegen, het groene gebied tussen Arnhem en Nijmegen en daar zijn we dan weer aangeland bij Overbetuwe met park Lingezegen. Een gemeente tussen twee uitersten, die kiest voor de middenweg. Zo’n gemeente dus.

Een gemeente waar de GroenLinks fractie het verschil kan maken, wanneer ze dat tot doel stelt. Met een verbinding van het behoud van groen, het richten op cultuur, het zicht houden op de menselijke maat. Een gemeente waar ik me voor wil inzetten en waar onze fractie steeds opnieuw weer een bijdrage aan levert. Zo’n gemeente dus.

Het Supercalifragilisticexpialidocious antwoord.

Musical intermezzo: Fidelity Fiduciary Bank

De afgelopen week met het vallen van de ICESAVE bank in Ijsland moest ik denken aan de film met Julie Andrews – Mary Poppins en dan met name de scene op de bank die zich afspeelt aan het eind van de film. De film is gesitueerd in 1906. Het is een soort van metafoor voor de huidige situatie, lees, luister, kijk en oordeel zelf.

Mr. Dawes Sr, Mr. Banks and Bankers:
If you invest your tuppence
Wisely in the bank
Safe and sound
Soon that tuppence,
Safely invested in the bank,
Will compound

And you’ll achieve that sense of conquest
As your affluence expands
In the hands of the directors
Who invest as propriety demands

You see, Michael, you’ll be part of
Railways through Africa
Dams across the Nile
Fleets of ocean greyhounds
Majestic, self-amortizing canals
Plantations of ripening tea

All from tuppence, prudently
Fruitfully, frugally invested
In the, to be specific,
In the Dawes, Tomes
Mousely, Grubbs
Fidelity Fiduciary Bank!

Now, Michael,
When you deposit tuppence in a bank account
Soon you’ll see
That it blooms into credit of a generous amount
Semiannually
And you’ll achieve that sense of stature
As your influence expands
To the high financial strata
That established credit now commands

You can purchase first and second trust deeds
Think of the foreclosures!
Bonds! Chattels! Dividends! Shares!
Bankruptcies! Debtor sales!

Opportunities!
All manner of private enterprise!
Shipyards! The mercantile!
Collieries! Tanneries!
Incorporations! Amalgamations! Banks!

You see, Michael
Tuppence, patiently, cautiously trustingly invested
In the, to be specific,
In the Dawes, Tomes
Mousely, Grubbs
Fidelity Fiduciary Bank!

De  video van de scene is ook te vinden op youtube:

Helaas is de halve minuut die hierop volgt niet te zien. Nadat Michael Banks heeft geroepen dat zijn geld wordt afgepakt, ontstaat er een run op de bank en de bank moet zijn kas dichtgooien, om niet in de problemen te komen.

Die scene is deels wel te zien in de persiflage van Monte Python:

Naast mij zagen ook anderen deze film als metafoor:

Lucy Kellaway: The supercalifragilistic answer

Steven Jones: Frugally invested in banks

Hun bespiegelingen zijn erg interessant.

Gelukkig een nieuw jaar!

Vandaag was het weer één januari.

Iedere 365 dagen maken we er één mee.

Ik doe de jaarovergang nu voor de veertigste keer. Het blijft een beetje een vreemd gebeuren. Er wordt veel aan opgehangen. De top2000 zorgt voor een lange aanloop met steeds beter wordende muziek, maar net zo voorspelbaar als de rest van deze dagen. Met vrienden erbij is het altijd gezellig, maar soms is het een overspannen gezelligheid. Altijd hebben we een oudejaars conference, maar ook die lijkt niet meer waar te maken wat er van verwacht wordt. Jan Jaap van der Wal heeft het m.i. meer dan goed gedaan, maar vandaag weet ik eigenlijk niet meer wat ik gisteren gehoord heb. Het bijbehorende oudejaarslot, levert eveneens alweer traditioneel geen miljoen op. Het vuurwerk ging weer de lucht in, voor miljoenen. We moeten zin hebben in het nieuwe jaar hoor ik bij DWDD en natuurlijk hebben we er allemaal sin an. Het journaal is volgens mij op 1 januari niet te onderscheiden van dat van het vorige jaar.

Voor mij is al het bovenstaande niet belangrijk. Het belangrijkste van deze tijd is voor mij dat het de periode markeert dat we weer meer licht gaan zien, de dagen worden letterlijk langer. Als ik vrij heb, geeft de beschikbare tijd mij het vermogen te reflecteren. Gedachten en ideeen komen ook zonder dat ik dat soms wil op mij af. Het is een tijd om met elkaar weer richting te kiezen. Als het andere is eromheen verzonnen, balast die afleidt van belangrijke dingen, maar vaak is het prettig om afgeleid te worden.

Dat neem ik me dus voor, om me niet meer af te laten leiden door zaken die niet belangrijk zijn. Dat helpt me in de lokale politiek, om mijn werk en thuis bij mijn gezin. In de lokale politiek gaan we niet alle stukken meer lezen, op mijn werk ga ik niet meer iedere bijeenkomst die gepland wordt in mijn agenda automatisch accepteren en thuis ga ik proberen kleine ergenissen te aanvaarden en meer aandacht te besteden aan de hoofdzaken: Jose, Lena, Senne en Birte.

Aanstaande vrijdag het sportcentrum waar ik iedere vrijdag aan cardio fitness doe weer vol. Voor twee weken.

Het wordt een prachtjaar, 2008. Dat wens ik u toe.

Bhutto

Babe Rachel en Jane interviewen Amanda in de gouden kooi. “Superleuk” “onwijs leuk” superlatieven te kort. Weet u wat een Frits Westertje is? Kijk naar RTL4. Je kunt omstreeks dit tijdstip ook kijken naar Poker of Darts. De hele dag is mij het nieuws schijnbaar niet tegemoet getreden. De top2000 heeft er in de tijd dat ik luisterde geen melding van gemaakt.

Lena, Senne en Birte hebben daarintegen wel mijn aandacht gehad, mijn dochters zullen na de drukke kerstdagen met plezier terugkijken op deze dag. Voor mij is op dit tijdstip een stap gezet in de geschiedenis van de wereld. Benazir Bhutto is bij een aanslag om het leven gekomen. BENAZIR BHUTTO IS BIJ EEN AANSLAG OM HET LEVEN GEKOMEN. Veel weet ik eigenlijk niet van haar. Voor mij was ze echter één van de lichtpuntjes in het verre Oosten zoals we dat vroeger noemden. Het verre Oosten dat steeds dichter bij komt.

Ken achtergronden op dit moment niet. Weet niets van analyses. Toch denk ik dat er een belangrijke stap is gezet in een gang van zaken waarin ik mijzelf niet kan vinden. Weet dat ze in bepaalde opzichten omstreden is, maar over het algemeen heb ik positieve associaties bij de naam.

Internet brengt me op de hoogte: Er zijn nog twintig anderen overleden. Om 13.25 maakt nu.nl melding van de aanslag. Het is nu bijna twaalf uur later en probeer te bedenken wat deze nieuwe stap in de geschiedenis ons allen zal brengen. Ik denk dat dit meer van invloed is op ons welbevinden dan wat dan ook dat de Nederlandse regering de komende vier maanden zal besluiten.

Je kunt de wereld niet buitensluiten, ook niet in de lokale politiek. Wat we willen is direct gerelateerd aan ons beeld van de wereld. Dat beeld heeft wederom een negatieve gebeurtenis moeten ondergaan. Ik probeer het te verwerken. Aan de ene kant zie ik de relativiteit. Aan de andere kant denk ik aan de grote groep burgers die het hoort, maar zal parkeren als één van de events in hun leven. Ik weet dat ze het niet als heel relevant zullen bestempelen, maar ik vraag me af in hoeverre dat wel het geval is.

Wat zal de impact zijn, hoe zal deze gebeurtenissen worden vertaald in de historische schakel van events die leiden van het één tot het ander? Dit kon wel eens belangrijk worden. Wat denkt u? Het nieuwe jaar is nog niet gestart. De miljoenen aan vuurwerk zijn nog niet de lucht in gegaan. Mijn vingers typen als een bezetene de woorden in die u nu leest. Vraag jezelf af: wat betekent het voor mij?

Morgen wederom een vrije dag. Eénzelfde als die vandaag. Nog vijf te gaan. Zal ik ze hetzelfde beleven als vandaag? Vragen die me bezighouden. Twee jaar geleden hadden we de tsunami. Eén van die gebeurtenissen, die het leven van mijn dochters beinvloedde. Niet direct, maar zeker indirect.

Nu is het wederom zover. Het meeste van wat ik opneem is nu irrelevant. Schut de banaliteit van je af. Kijk verder dan je neus lang is. Activeer het beste in jezelf en draag bij aan het duiden van dit nieuws in je directe omgeving. Ga na wat er aan de hand is en vertaal het naar degenen die denken dat het wederom een voorbeeld is van de boze buitenwereld waar we ons van af moeten wenden.

Lena, Senne en Birte slapen. In hun bed, zo’n twee meter boven mijn hoofd. Voor hen is de barbie en de playmobiel nog het belangrijkste. Gelukkig. Ik hoop dat dat nog een tijdje zo blijft. En hoop dat ze er klaar voor zijn als dat anders wordt.

Over macht en onmacht

Toen ik vanochtend mijn lokale krant, de Gelderlander, opensloeg werd ik getroffen door het bericht (na andere berichten deze week) over de troepen, onze jongens, in Uruzghan. We leven ons leven, dag in dag uit. Dit soort berichten laat je weten dat er meer is dat zich afspeelt. Nu ik hier zit, na een rustige zaterdag, de kinderen in bed, midsomer murders op de tele, realiseer ik me des te meer, dat daar in hoogspanning een aantal Nederlanders een deel van hun leven doorbrengen. Het zijn er geen 300.000 zoals de Amerikanen in Irak, maar hun leven en dat van hun familie wordt op dezelfde manier overhoop gegooid. Ze lopen door de bergen, niet wetende of er die tocht een moment komt dat de kogels rond hun hoofd zullen vliegen.

Natuurlijk heeft het ook een andere kant: kameraadschap, spanning, avontuur, maar ik vraag me of dat afweegt tegen de eerder genoemde zaken.

Dit staat los van de politieke discussie over wat de beste oplossing is voor het genoemde probleem. Eigenlijk is dat in dit geval niet relevant. Of het moet de discussie zijn dat we over de hoofden van militairen heen, die niet anders dan hun taak kunnen vervullen, strategische conflicten proberen te beslechten. In mijn ogen zonder dat andere relevantere aanpakken zijn uitgeprobeerd.

De recente ontwikkelingen in Pakistan hebben weer eens bewezen hoe eenvoudig het steunen van bepaalde groepen en personen zich tegen je kan keren. Wordt Musharaf de nieuwe Saddam Hoessein?

Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaald en de internationale gemeenschap lering trekt uit het verleden. Erover schrijven lijkt soms de enige mogelijkheid om iets te doen met de onmacht die je voelt.

%d bloggers liken dit: