Sinterklaas, maar eigenlijk is dat niet het punt natuurlijk.

Het is vandaag Sinterklaas. Mijn jongste dochter van anderhalf was om half acht helemaal op. Papa en mama, ik wil naar bed. Mijn twee andere kinderen denken daar anders over. Ze zijn tevreden, dit jaar heeft de Sint hun verlanglijstje tenminste gevolgd. Géén cadeaus die ze moeten delen. Hij begint het te begrijpen die Sint. Hij moet het ook leren, het is iedere keer weer een verrassing.

De juiste toon vinden, géén overdaad. Wel een barbie koets, maar ook Mastermind. Little Pet shop, maar ook een weefgetouw. Voor de bewuste ouder is het zoeken naar de juiste toon. Pap, ik heb straks geklop gehoord op het raam. Is dat zo? Echt waar?? Goed dat je het zegt, anders waren we het vergeten. Jahhhhhhhhhhh!!!! gevonden. Twee zakken!! Hoe komen die nu weer terug? We doen ze volgend jaar in de schoen! O ja, natuurlijk.

Kinderen… Ze laten je op een andere manier naar de wereld kijken. Met een blik die je soms zelf vergeten bent. Het blijft een verrassing, iedere keer weer.  Je kan ze meenemen, bij hun hand, met hun gedachten. Via planet Earth, naar het ontstaan van de aarde. Was God er toen al, pap? Ja geef daar maar eens antwoord op. Misschien wel, misschien niet. Als je later meer weet, kan je het zelf beantwoorden.

Morgenvroeg, staan we weer op. De één moet naar een verjaardag, de ander is de volgende dag jarig. Weer cadeaus van papa en mama, opa en oma’s, tantes en ooms. Het moet zo zijn het hoort erbij. Je wordt zeven!!! Je voelt je groot, je lijkt soms te begrijpen waar het echt om gaat. Ik zie het in je ogen. Ik hoop dat je dat vasthoud, dat ik daar voor kan zorgen.

Ik ben blij dat ze er zijn, alle drie. Samen willen we ze beschermen voor het leed in de wereld, maar weten tegelijktijd dat het niet beschermen soms de beste bescherming is. Dat is lastig, dat doet soms pijn. Maar we zijn ook blij dat we door hun ogen ons zelf kunnen zien zoals we zijn, naakt en direct. Birte, ga je slapen? Dag schat, tot morgen, slaap lekker. Hé Senne, ben je blij? Morgen een feest! Niet vergeten een cadeau te kopen. Hé Lena, grote dame, je wordt al zeven. Oh wist je dat al? Natuurlijk, wat weet je niet, eigenlijk…..

Ik ben blij, dat ik dit kan ervaren, ik voel me rijk, maar soms onthand. Ze zijn een inspiratie en een reden om me druk te maken om de dingen die gebeuren. En dan is dit nog maar Sinterklaas, straks is het Kerstmis. Denk dat ik dan maar géén blogje schrijf.

Advertenties

Op zoek naar de lol. Zoek mee.

In veel gemeenten, ook in de gemeente Overbetuwe, zijn jongeren tussen de tien en zestien jaar een ondergeschoven kindje, letterlijk en figuurlijk. Te oud voor de speelveldjes, te jong voor serieuze aandacht als (probleem)groep. Als we niet uitkijken spoelen we het kind met het badwater weg.

Hun leefomgeving wordt steeds saaier, spannende plaatsen i.v.m veiligheid opgeheven. Groenvoorzieningen worden gesnoeid om zicht te houden op wat zich erachter afspeelt. Na de film voor boven de zestien steeds minder gemakkelijk, alcohol, roken en blowen steeds minder een optie. De samenleving wordt repressiever en intoleranter als het gaat om wat van deze groep wordt geaccepteerd. Scholen richten zich steeds meer op hun kerntaken en het behalen van benchmarks. Spontaniteit, creativiteit en diversiteit worden steeds minder gestimuleerd.

Is dit een reëel herkenbaar beeld of een eenzijdige visie gebaseerd op selectief shoppen in onze samenleving? Kan iemand het mij zeggen en wat doen we er aan? Op zoek naar lol, fun, ludic. Zoek mee!!

GroenLinks heeft in zijn nieuwe concept programma van uitgangspunten de volgende wensbeelden en observaties opgenomen als het gaat om kinderen:

  • Het is prettig leven als er in de drukke stad voldoende parken en speelplaatsen zijn voor kinderen.
  • Dat begint bij goed onderwijs dat kinderen opleidt tot vrije en verantwoordelijke burgers die betrokken zijn bij hun omgeving en de wereld en die sterk staan in het leven.
  • In een rijk land als Nederland groeien bovendien nog honderdduizenden kinderen op in armoede en met een sociale achterstand, waardoor zij minder kansen op ontplooiing hebben dan hun bevoorrechte leeftijdsgenootjes.
  • Parken en speelplaatsen voor kinderen krijgen de hoogste prioriteit in de ontwikkeling van onze steden.
  • Het onderwijs wordt zo ingericht dat kinderen en jongeren zich kunnen blijven ontwikkelen.
  • De kinderen van Jan en Aisha gaan naar dezelfde school en maken net zoveel kans op het halen van hun diploma.

Dat klinkt nog niet als ludic, to serious. Laten we met die Parken en speelplaatsen beginnen. In de Volkskrant van afgelopen zaterdag vond ik een voorbeeld dat wat mij betreft richting de positieve kant aanleunt: In Rotterdam heeft een architecten bureau de stad een Wiek Kado gegeven, dat leidt tot Mikado met wieken oftewel de wikado. Een speelplaats gemaakt van de rotoren van oude windturbines.

Wikado

Wikado

Maar zoals een zekere Leonora al aangeeft: “zitten die kinderen hier nu echt op te wachten. Volgens mij zijn die blij met een schobberplek, waar ze vuil kunnen worden, in bomen kunnen klimmen, hutten kunnen bouwen, met water spelen. Geef die kinderen wat pure natuur! en geen strakke “design” speeltuin!”

Wat is fun?

Ik weet nog dat ik als kind door een bijna drooggevallen sloot naar huis marcheerde met de kreet “wij zijn de moddermannen”. Ik weet nog dat ik als tiener met een vriend tussen een berg omgekapte bomen speelde, in mijn herinnering zijn ze twee meter dik. Ik weet nog dat ik in en rondom een oude molen met de jongens en meiden uit de buurt de spannendste avonturen beleefde. Wat weten mijn kinderen over dertig jaar nog?

Aan dit soort “onveilige” situaties, beleven kinderen, lol, fun, ludic. Ik ben op zoek naar meer goede voorbeelden in onze steden en dorpen. (de kinderen in) Overbetuwe heeft er behoefte aan.

%d bloggers liken dit: